Niets is wat het lijkt.

Niets is wat het lijkt. Dat is al helemaal zo bij mensen. Ik ben er zelf altijd trots op geweest dat ik veel mensenkennis heb. Helemaal bij mannen en dan vooral de mannen van mijn vriendinnen. Ik heb een soort klootzakalarm ingebouwd. Maar zo nu en dan glipt er eentje langs.
Susan kwam bij ons eten met haar nieuwe lover. Mark en ik noemen haar achter haar rug ook wel eens ‘Suus chocola excuus’ omdat ze altijd de verkeerde mannen uitzoekt, onze opmerkingen daarover standvastig in de wind slaat en vervolgens soms weken op de bank met tissues en een chickflip zich vol eet met chocolade als de man in kwestie haar weer besodemietert heeft. Ze is een soort ‘Sex and the city’ cliché. Maar verder een hele lieve meid. Je kunt altijd op haar bouwen als je in problemen zit.
Maar ze had dus een nieuwe lover. Natuurlijk gaan we altijd met een open vizier zulke avonden in. We willen niet haar nieuwe vriend bij voorbaat al afkeuren. Vooral niet nu ze ons zo op het hart heeft gedrukt dat hij wel eens de ware kan zijn (dat was ironie, hihi)
Om een uurtje of acht ging de bel. Tobi was al naar bed en had eerder die dag bij de Mc Donald’s gegeten. Uitzinnig was hij. En ik moet toegeven dat we zelf ook stiekem een Hamburgertje hebben meegegeten. Je moet wat als je zo laat pas gaat eten.
Met z’n vieren zaten we aan tafel te fonduen. Jeroen heette haar nieuwe vlam. Een leuke gozer. Hij was vriendelijk maar toch net afstandelijk genoeg (ik heb een hekel aan mensen die meteen overdreven vriendschappelijk en joviaal gaan doen) Hij kon het goed vinden met Mark en mij. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat zo’n vriend van Suus de hele avond met me zat te flirten, wat een griezel was dat.
En het allerbelangrijkste: hij luisterde altijd geïnteresseerd naar Suus en ging altijd geboeid met haar in gesprek. Hij wilde alles over haar weten en nam haar serieus. Zelfs als ze uit pure zenuwen weer eens onzin begon uit te kramen.
Zij heeft de hele avond met aanbiddende ogen naar hem opgekeken. Ook daar ging hij goed mee om.
Aan het eind van de avond heeft hij zelfs nog geholpen met alles op te ruimen en samen met Mark de afwas gedaan.
‘En?’ vroeg Suus vluchtig toen de mannen in de keuken stonden. Ik stak mijn duim omhoog met een vette knipoog. ‘Dat zeg je alleen om me te sparen he?’ zei ze fluisterend terwijl ze de deur naar de keuken strak in de gaten hield. Ik schudde mijn hoofd en legde mijn hand op haar schouder. ‘Nee, dit keer denk ik dat je echt een goeie te pakken hebt’ Ze glunderde en bleef glunderen toen Jeroen en Mark weer de kamer in liepen en zij zich tegen Jeroen aandrukte.
Ik heb meteen een voorstel gedaan voor een nieuwe afspraak. Ik had er dit keer vertrouwen in dat het in ieder geval nog tot die tijd aan zou blijven. Mark keek me vreemd aan toen ik het voorstel deed. Alsof hij me ervan wilde weerhouden.
‘Suus heeft dit keer wel een leuke man gevonden’ zei ik terwijl we ons beiden in de kamer uitkleedden. Mark knikte zonder iets te zeggen. Samen kropen we in bed.
‘Ja toch?’ vroeg ik wat onzekerder. Mark knikte weer. Zijn kaken op elkaar geklemd. Hij knipte het licht uit.
‘Wat is er nou?’ vroeg ik in het donker.
Mark schraapte zijn keel.
Jeroen had in de keuken gevraagd of we ook aan partnerruil deden.

Het is zo mooi.

Het is zo mooi. Je hoort jonge mensen altijd klagen over hoe het leven ophoudt als je een gezinnetje hebt. Over hoe je dan gevangen zit in een leventje waar er geen ruimte meer is voor grootse ervaringen. Dat is misschien wel waar maar echt mooie momenten kun je ook halen uit de kleine ervaringen. Ik had gisteren zo’n moment van vertedering. Zo’n moment dat de tranen je in je ogen schieten en al dat grootse plotseling er niet meer toe doet.
Ik zat in de tuin ‘Er komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun nog eens te lezen (ik heb hem al vier keer gelezen maar het blijft zo’n mooi boek)
Het was warm buiten maar Tobi en Mark zaten binnen naar de tv te kijken. Altijd een mooi gezicht. Dan ligt Mark op de bank en Tobi languit bovenop hem. Dan zie je dat grote stoere mannen hoofd naast dat kleine schattige jongens koppie.
Maar goed, ik zat dus buiten te genieten van de zon en mijn boek toen Tobi opeens naar buiten kwam. ‘Mamma’ riep hij meteen terwijl hij mijn hand pakte. Als hij dat doet dan weet ik dat hij mijn volle aandacht wilt en hij is zo slim om te weten dat ik hem dat op die manier nooit kan weigeren.
Ik legde mijn boek weg. ‘Wat is er schat?’ Hij staarde even met zijn grote blauwe ogen naar de grond. Alsof hij wist dat hij iets ingewikkelds ging vragen.
‘Wat is een homo mamma?’ Dat was een vraag waar ik echt niet op gerekend had. Natuurlijk niet. Hoe leg je zoiets uit aan een vierjarige? Ik bedoel, het is op zich makkelijk. Maar ik vraag me dan altijd toch wel af of een jongetje van vier dat hoort te weten. Hoe zullen andere volwassenen erop reageren als hij ze haarfijn uit gaat leggen wat een homoseksueel is?
Bekrompen eigenlijk he?
‘Waarom wil je dat weten Tobi?’ vroeg ik maar. Hij wees naar binnen. ‘Pappa zij dat die ene meneer van de televisie dat is’
‘Welke meneer Tobi’
Hij dacht even diep na. ‘Mmm, Korden’
‘Gordon bedoel je lieverd?’ Hij knikte wild. ‘Is een homo iets slechts mamma?’ vroeg hij met grote vragende ogen.
Toen wist ik dat ik het moest vertellen. Het heel raar maar ik houd me altijd voor homoseksualiteit als de normaalste zaak van de wereld te beschouwen en hier zit ik dan om de boel heen te draaien bij mijn eigen kind.
‘Homo’s zijn meneren die elkaar erg lief vinden’ probeerde ik zo pedagogisch verantwoord mogelijk. In zijn ogen verscheen plotseling die enthousiaste blik.
‘Dan ben ik homo met pappa’ zei hij beslist. Ja, ga dat maar eens uitleggen.
‘Nee Tobi, dat kan niet’
‘Waarom niet? Pappa is een meneer en ik vind hem lief’
Ik kon echt niks anders dan vertederend glimlachen.
‘Maar op een andere manier lief Tobi. Zoals pappa’s en mamma’s elkaar lief vinden’
Hij leek er nog niet zoveel van te begrijpen.
‘Zoals mensen elkaar lief vinden die gaan trouwen’ Hij zette grote ogen op. ‘Kunnen meneren met elkaar trouwen dan?’ riep hij verbaasd uit. Glimlachend knikte ik. Ik wist niet wat zijn verbazing moest betekenen. ‘Wauw’ stamelde hij uiteindelijk voor zich uit.
Zonder iets te zeggen rende hij naar de schutting. Hij stak zijn kop erbovenuit en keek de tuin van de buren in. Ons buurjongetje van een jaar jonger zat daar te spelen.
Meteen toen Tobi zijn hoofd boven de schutting stak kwam hij aangelopen. Hij komt altijd meteen zodra zijn grote vriend bij de schutting verschijnt.
‘Dirkje’ zei hij plechtig terwijl hij zijn arm om de schouders van het buurjongetje sloeg. ‘Jij bent mijn homo’ Dirkje lachte tevreden over deze plotselinge genegenheid.
Vertederd keek ik toe hoe Tobi een kusje op de mond van Dirkje drukte toen ik opeens het gezicht van Marjan (onze buurvrouw) bij de schutting zag verschijnen. Even schrok ik. Wat zou ze denken van deze plotselinge gedragingen en woorden van mijn zoon tegen haar zoontje? Maar meteen zag ik dat ik me nergens druk over hoefde te maken. Ze glimlachte net zo vertederd als ik. En ik wist dat we het zelfde dachten.
Het is zo mooi. Zo onbevooroordeeld en zo weinig lading aan de dingen meegeven. Je zou willen dat het voor altijd zo kon blijven.

Ouder.

We zijn ouder. Het is denk ik niet voor niks dat het woord ‘oud’ erin zit. Je gaat zo erg mee in de stroom van het ouderschap dat je soms schrikt van de veranderingen die je hebt doorgemaakt. Ik kwam daar laatst weer achter.
Mark en ik gingen naar Dance Valley. Tobi hadden we naar mijn ouders gebracht. Die vonden het geen probleem. Die vinden het prachtig om hun kleinzoon over de vloer te hebben maar toch brengen we hem bijna nooit.
Toen ik besloot hem te houden heb ik me voorgenomen dat het mijn besluit was en dat ik er dan ook zelf verantwoordelijk voor zou zijn. Maar het kan ook met trots te maken hebben. Mijn moeder verklaarde me namelijk voor gek toen ik besloot Tobi te houden. Soms denk ik wel eens dat ik hem er nooit breng om te bewijzen dat ik het zelf wel af kan. Maar soms moet je je trots even aan de kant zetten.
We gingen dus naar Dance Valley. Iets waar Mark en ik voor de geboorte van Tobi elk jaar heengingen. Toen eindelijk weer een keer.
Ik had een nieuw jurkje gekocht speciaal voor de gelegenheid. Zo’n lekker extravagant glitterding. Mooie make-up op en alles. Mark had voor de gelegenheid een mooi strak shirt gekocht. Eentje waarin zijn heerlijk brede borstkas mooi uitkwam. Toen ik hem erin zag lopen kreeg ik meteen zin (hihi) Maar ik heb me ingehouden. Op naar Dance Valley.
In de auto al een lekker muziekje op gezet. Weer diezelfde kriebels die we altijd hadden voor we naar een groot feest gingen.
Daar aangekomen hebben we even rustig gedanst en wat over het terrein rondgelopen. Dezelfde routine als we voorheen altijd hadden. Beginnen met wat over het terrein te lopen, rustig wat drinken en een klein dansje wagen. En dan meestal om een uurtje of drie in de middag…..
‘Het is al dik in de middag’ begon Mark veel betekend. Ik knikte zwijgend. Ik heb dat moment altijd een beetje eng gevonden. Altijd een soort stap gevoeld waar ik me overheen moest zetten. Maar dit keer leek het erger.
‘Zullen we dan maar?’ vroeg hij. Ik knikte weer. Samen zochten we een plek op de heuvel. Paranoia om zich heen turende graaide Mark in zijn zak. Ik heb hem al honderden keren uitgelegd dat het zo juist des te meer opvalt. Maar het is een gewoonte van hem denk ik om zo om zich heen te kijken.
Toen hij het zakje eindelijk uit zijn zak had keken we beiden wat verdwaasd naar de pillen die erin zaten.
Hoe we morgen met zombiekoppen Tobi en mijn ouders onder ogen moesten komen?
Of we het vroeger echt wel zo leuk hebben gevonden?
Of we het toen niet gewoon deden uit routine?
Waarom we het eigenlijk zouden doen?
Uiteindelijk stopte Mark met een zucht het zakje terug in zijn broekzak. Zwijgend keken we elkaar ernstig aan.
‘We worden oud’ verzuchtte ik uiteindelijk.
Mark schudde zijn hoofd. ‘Nee, we zijn ouder’
De rest van de dag hebben we lekker rustig gedanst, over het terrein gelopen, wat gedronken en praatjes gemaakt met mensen. En weet je wat? Het was reuze gezellig!

Even voorstellen

Hallo iedereen. Ik ben Annemarie, maar noem me maar gewoon Anne. Dat doet iedereen dussss…
Ik ben nu zesentwintig jaar. Ik kan heel veel over mezelf vertellen maar ik zal maar beginnen met waar ik het trotst op ben. Ik ben moeder van een prachtige vier jaar oude zoon!
Tobi heet hij. En niet te vergeten de vrouw van de liefste en knapste man van Nederland (hihi)
Mark (dat is dus mijn man) en ik waren voordat we een relatie kregen al jarenlang vrienden. Maar voordat we iets kregen hebben we eigenlijk nooit naar elkaar gekeken als geliefden. Het is raar hoe dat soort dingen kunnen lopen. Een nacht, we hadden allebei wat op, dat wel sloeg, de vonk gewoon over. En sindsdien is het vuur eigenlijk nooit meer uitgegaan. Al bij een van de eerste keren seks raakte ik zwanger. We weten nog geen van beiden hoe het is gekomen (ik denk dat Mark supersperma heeft, hihi) maar voor mij stond al meteen vast dat ik het zou houden. Ik heb hem vanaf het begin af aan de keuze gelaten. Maar hij besloot zonder aarzelen mij bij te staan in de opvoerding. De schat. En weet je wat? Ook al lijkt het wat gedwongen, we houden nog steeds zielsveel van elkaar.
Toen Tobi geboren werd, moest ik met mijn studie communicatie wetenschappen stoppen. Mark ging nog meer uren maken in het aannemersbedrijf van zijn vader. Nu mijn zoontje naar de peuterschool gaat werk ik twee dagen in de als administratief medewerkster bij een klein bedrijfje. We redden het financieel prima.
Tobi is nu vier en de grootste luierdrukte is achter de rug. Daarom vond ik het tijd worden voor een hobby. Ik kon me nog herinneren dat ik het op de middelbare school altijd erg leuk vond om opstellen te schrijven en ook door mijn studie verleden leek het me leuk om een weblog bij te gaan houden over de spannende avonturen van een semi-huisvrouw.
Door de drukte die de combinatie van moederschap en werken met zich meebrengt weet ik niet of ik heel regelmatig iets kan posten. Ik zal in ieder geval mijn best doen.
Ik hoop dat jullie mijn stukjes leuk vinden om te lezen.
Groetjes en kusjes van Anne.