Het is zo mooi.

Het is zo mooi. Je hoort jonge mensen altijd klagen over hoe het leven ophoudt als je een gezinnetje hebt. Over hoe je dan gevangen zit in een leventje waar er geen ruimte meer is voor grootse ervaringen. Dat is misschien wel waar maar echt mooie momenten kun je ook halen uit de kleine ervaringen. Ik had gisteren zo’n moment van vertedering. Zo’n moment dat de tranen je in je ogen schieten en al dat grootse plotseling er niet meer toe doet.
Ik zat in de tuin ‘Er komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun nog eens te lezen (ik heb hem al vier keer gelezen maar het blijft zo’n mooi boek)
Het was warm buiten maar Tobi en Mark zaten binnen naar de tv te kijken. Altijd een mooi gezicht. Dan ligt Mark op de bank en Tobi languit bovenop hem. Dan zie je dat grote stoere mannen hoofd naast dat kleine schattige jongens koppie.
Maar goed, ik zat dus buiten te genieten van de zon en mijn boek toen Tobi opeens naar buiten kwam. ‘Mamma’ riep hij meteen terwijl hij mijn hand pakte. Als hij dat doet dan weet ik dat hij mijn volle aandacht wilt en hij is zo slim om te weten dat ik hem dat op die manier nooit kan weigeren.
Ik legde mijn boek weg. ‘Wat is er schat?’ Hij staarde even met zijn grote blauwe ogen naar de grond. Alsof hij wist dat hij iets ingewikkelds ging vragen.
‘Wat is een homo mamma?’ Dat was een vraag waar ik echt niet op gerekend had. Natuurlijk niet. Hoe leg je zoiets uit aan een vierjarige? Ik bedoel, het is op zich makkelijk. Maar ik vraag me dan altijd toch wel af of een jongetje van vier dat hoort te weten. Hoe zullen andere volwassenen erop reageren als hij ze haarfijn uit gaat leggen wat een homoseksueel is?
Bekrompen eigenlijk he?
‘Waarom wil je dat weten Tobi?’ vroeg ik maar. Hij wees naar binnen. ‘Pappa zij dat die ene meneer van de televisie dat is’
‘Welke meneer Tobi’
Hij dacht even diep na. ‘Mmm, Korden’
‘Gordon bedoel je lieverd?’ Hij knikte wild. ‘Is een homo iets slechts mamma?’ vroeg hij met grote vragende ogen.
Toen wist ik dat ik het moest vertellen. Het heel raar maar ik houd me altijd voor homoseksualiteit als de normaalste zaak van de wereld te beschouwen en hier zit ik dan om de boel heen te draaien bij mijn eigen kind.
‘Homo’s zijn meneren die elkaar erg lief vinden’ probeerde ik zo pedagogisch verantwoord mogelijk. In zijn ogen verscheen plotseling die enthousiaste blik.
‘Dan ben ik homo met pappa’ zei hij beslist. Ja, ga dat maar eens uitleggen.
‘Nee Tobi, dat kan niet’
‘Waarom niet? Pappa is een meneer en ik vind hem lief’
Ik kon echt niks anders dan vertederend glimlachen.
‘Maar op een andere manier lief Tobi. Zoals pappa’s en mamma’s elkaar lief vinden’
Hij leek er nog niet zoveel van te begrijpen.
‘Zoals mensen elkaar lief vinden die gaan trouwen’ Hij zette grote ogen op. ‘Kunnen meneren met elkaar trouwen dan?’ riep hij verbaasd uit. Glimlachend knikte ik. Ik wist niet wat zijn verbazing moest betekenen. ‘Wauw’ stamelde hij uiteindelijk voor zich uit.
Zonder iets te zeggen rende hij naar de schutting. Hij stak zijn kop erbovenuit en keek de tuin van de buren in. Ons buurjongetje van een jaar jonger zat daar te spelen.
Meteen toen Tobi zijn hoofd boven de schutting stak kwam hij aangelopen. Hij komt altijd meteen zodra zijn grote vriend bij de schutting verschijnt.
‘Dirkje’ zei hij plechtig terwijl hij zijn arm om de schouders van het buurjongetje sloeg. ‘Jij bent mijn homo’ Dirkje lachte tevreden over deze plotselinge genegenheid.
Vertederd keek ik toe hoe Tobi een kusje op de mond van Dirkje drukte toen ik opeens het gezicht van Marjan (onze buurvrouw) bij de schutting zag verschijnen. Even schrok ik. Wat zou ze denken van deze plotselinge gedragingen en woorden van mijn zoon tegen haar zoontje? Maar meteen zag ik dat ik me nergens druk over hoefde te maken. Ze glimlachte net zo vertederd als ik. En ik wist dat we het zelfde dachten.
Het is zo mooi. Zo onbevooroordeeld en zo weinig lading aan de dingen meegeven. Je zou willen dat het voor altijd zo kon blijven.