Ouder.

We zijn ouder. Het is denk ik niet voor niks dat het woord ‘oud’ erin zit. Je gaat zo erg mee in de stroom van het ouderschap dat je soms schrikt van de veranderingen die je hebt doorgemaakt. Ik kwam daar laatst weer achter.
Mark en ik gingen naar Dance Valley. Tobi hadden we naar mijn ouders gebracht. Die vonden het geen probleem. Die vinden het prachtig om hun kleinzoon over de vloer te hebben maar toch brengen we hem bijna nooit.
Toen ik besloot hem te houden heb ik me voorgenomen dat het mijn besluit was en dat ik er dan ook zelf verantwoordelijk voor zou zijn. Maar het kan ook met trots te maken hebben. Mijn moeder verklaarde me namelijk voor gek toen ik besloot Tobi te houden. Soms denk ik wel eens dat ik hem er nooit breng om te bewijzen dat ik het zelf wel af kan. Maar soms moet je je trots even aan de kant zetten.
We gingen dus naar Dance Valley. Iets waar Mark en ik voor de geboorte van Tobi elk jaar heengingen. Toen eindelijk weer een keer.
Ik had een nieuw jurkje gekocht speciaal voor de gelegenheid. Zo’n lekker extravagant glitterding. Mooie make-up op en alles. Mark had voor de gelegenheid een mooi strak shirt gekocht. Eentje waarin zijn heerlijk brede borstkas mooi uitkwam. Toen ik hem erin zag lopen kreeg ik meteen zin (hihi) Maar ik heb me ingehouden. Op naar Dance Valley.
In de auto al een lekker muziekje op gezet. Weer diezelfde kriebels die we altijd hadden voor we naar een groot feest gingen.
Daar aangekomen hebben we even rustig gedanst en wat over het terrein rondgelopen. Dezelfde routine als we voorheen altijd hadden. Beginnen met wat over het terrein te lopen, rustig wat drinken en een klein dansje wagen. En dan meestal om een uurtje of drie in de middag…..
‘Het is al dik in de middag’ begon Mark veel betekend. Ik knikte zwijgend. Ik heb dat moment altijd een beetje eng gevonden. Altijd een soort stap gevoeld waar ik me overheen moest zetten. Maar dit keer leek het erger.
‘Zullen we dan maar?’ vroeg hij. Ik knikte weer. Samen zochten we een plek op de heuvel. Paranoia om zich heen turende graaide Mark in zijn zak. Ik heb hem al honderden keren uitgelegd dat het zo juist des te meer opvalt. Maar het is een gewoonte van hem denk ik om zo om zich heen te kijken.
Toen hij het zakje eindelijk uit zijn zak had keken we beiden wat verdwaasd naar de pillen die erin zaten.
Hoe we morgen met zombiekoppen Tobi en mijn ouders onder ogen moesten komen?
Of we het vroeger echt wel zo leuk hebben gevonden?
Of we het toen niet gewoon deden uit routine?
Waarom we het eigenlijk zouden doen?
Uiteindelijk stopte Mark met een zucht het zakje terug in zijn broekzak. Zwijgend keken we elkaar ernstig aan.
‘We worden oud’ verzuchtte ik uiteindelijk.
Mark schudde zijn hoofd. ‘Nee, we zijn ouder’
De rest van de dag hebben we lekker rustig gedanst, over het terrein gelopen, wat gedronken en praatjes gemaakt met mensen. En weet je wat? Het was reuze gezellig!