Hormoonhuishouding

Ik schrik er soms van hoeveel invloed mijn hormonen op me kunnen hebben. Dan lijkt het net of ik opeens een heel ander iemand ben. En het erge is dat ik het zelf nog door hebt ook, maar er op dat moment maling aan heb. Met een lang gezicht iedereen afsnauwen en als Mark er dan grappend iets van zegt natuurlijk verontwaardigd ontkennen. Daarna lachen we er altijd om.
Maar soms lijken de gedachten zo kwaadaardig dat het me echt bezighoudt. Dan is het niet leuk meer. Dan voel ik me er schuldig over.
We waren met zijn vieren naar het park. Mark, Tobi, Suus en ik. Suus was net weer aan de kant gezet door haar laatste vlam Jeroen (hij had gezegd dat hun kijk op seksualiteit te veel verschilde of zoiets) dus Mark stelde voor dat we haar wel mee konden nemen. Om haar een beetje op te vrolijken (de lieverd) Ze had al vier dagen eenzaam op haar kamer liggen kniezen dus we hebben haar met een bliksemoverval meegesleurd. Genoeg is genoeg.
In het park hebben we tussen de frisbeeende mensen en joggers en skaters een kleedje neergelegd in het gras. Het was mooi weer dus dat zat helemaal goed. Een picknick mand erbij en onze dag kon niet meer stuk.
We hadden ook een bal meegenomen zodat Tobi wat kon spelen met Mark. Mark probeert een echte voetballer van hem te maken. Maar Tobi lijkt het leuk te vinden dus ik laat het maar.
Na wat broodjes en een uitgebreid relaas van de relatiebreuk van Suus kwam de bal tevoorschijn. Mark pakte hem met een grote grijns, Tobi begon meteen enthousiast op en neer te springen. Dus ze begonnen verderop wat over te schieten (of hoe noem je dat?) Het is zo’n schattig gezicht. Tobi die met een fanatiek gezicht en een aanloop van een metertje of tien een loei geeft tegen de bal die maar een paar metertjes vooruitrolt. En Mark die bij elk schot hem jubelend de hemel in prijst. Je moet die trotse kop van Tobi dan eens zien. Heerlijk is dat.
Maar goed, zij waren dus wat aan het overschieten terwijl ik het verhaal van Suus over de breuk aanhoorde. Over dat alle mannen klootzakken zijn (behalve Mark dan, hihi) en dat soort dingen. Totdat Mark de bal stillegde en Suus gebaarde dat ze mee moest doen. Dat is Mark zijn manier om haar een beetje op te vrolijken. Want ze zal het nooit toegeven maar Mark en ik weten allebei dat ze niets liever wilt dan een gezinnetje zoals wij dat hebben. Ze zegt altijd wel dat ze die onafhankelijkheid heerlijk vindt en dat ze die lange reizen die ze maakt nooit zou willen opgeven, maar we denken eigenlijk allebei dat ze dat zo hard mogelijk roept om maar niet te hoeven toegeven dat ze eigenlijk zo verlangt naar een leuk gezinnetje voor zichzelf. Daarom proberen Mark en ik haar meestal zoveel mogelijk in ons gezin te betrekken. Als een soort vervanging. En meestal helpt het wel. Ze lijkt op zulke momenten echt gelukkig.
Ik bleef op het kleed zitten. Mijn hormonen hadden me weer eens ernstige krampen in mijn buik bezorgd dus zin om te bewegen had ik helemaal niet.
Terwijl ik naar ze zat te kijken hoe ze vrolijk lachend met zijn drieen aan het spelen waren, overviel me een vreselijk gevoel.
Het was net alsof ik degene was die verlangend keek naar het gezinnetje. Het voelde vreselijk. Alsof ik werd buitengesloten. En toen meteen weer die onredelijke gedachten. Waarom moest Mark zonodig alleen haar roepen? Oke, ik zou toch niet meedoen, maar toch. Hij had het tenminste even kunnen vragen. En zij dan. Meteen zo overdreven enthousiast. Kan ze niet gewoon zelf een leuke vent zoeken ofzo? Blijf met je poten van die van mij af!
En je weet wel dat die gedachten nergens op slaan. Dat hij het alleen doet om haar wat blijer te maken en het juist aardig van hem bedoeld is. En dat zij er ook verder niks aan kan doen, maar toch…. Op zo’n moment gooi je al die redelijke gedachtes overboord en wil je gewoon lekker boos zijn. Haar gewoon een hoer noemen en hem een klootzak. Maar je weet tegelijkertijd dat het niet kan. Dus daar zit je dan met een glimlach toe te kijken terwijl je, je van binnen onnodig zit op te vreten en van alles in je hoofd zit te halen.
Uiteindelijk kwamen ze met zijn drie-en met een rood hoofd en uithijgend terug. ‘Dat was wel even leuk he?’ vroeg Mark met een brede grijns aan Suus. Ik hoop niet dat ze het gezien hebben maar op dat moment vertrok mijn gezicht wel een beetje.
De rest van de dag bleef ik een beetje op de achtergrond terwijl de andere drie vrolijk doorpraatten. Eigenlijk heel logisch aangezien ik toch niet veel zei, maar toch was het olie op het vuur.
Thuisgekomen, toen Suus al naar huis was en Tobi op bed lag vroeg Mark wat er was. Hij doorziet het altijd meteen als me iets dwarszit. Natuurlijk heb ik het niet verteld. Ik zag mezelf al aankomen. Ik zei gewoon maar dat ik moe was. Hij knikte zwijgend.
In bed keek hij me diep aan en vertelde me dat ik de liefste en de mooiste vrouw was die hij ooit heeft gezien. Daarna gaf hij me een dikke zoen. En zoals elke vrouw weet kun je door je maandelijkse probleempje niet alleen heel snel geïrriteerd raken maar ook heel snel ontroerd. Begon ik me daar bijna een potje te janken. Muts dat ik er ben.
Meteen had ik spijt van mijn gedachten. Ik drukte me tegen hem aan. Meteen sloeg hij zijn sterkte arm om me heen. Ik dacht maar een ding. Wat heb ik me weer lopen aanstellen!