Trotse ouders.

Als moeder weet ik hoe trots je kunt zijn op je kind. Ik kan ook vol trots vertellen over Tobi maar sommige ouders gaan toch echt iets te ver. Soms lijkt het wel een wedstrijdje te zijn. Sommige ouders willen dat hun kind net iets bijzonderder is dan die van anderen. Alsof hun kind iets is waarmee ze moeten opscheppen bij anderen . Ik kan me daar echt boos om maken. Een kind moet lekker kind kunnen zijn. Laat de volwassen maar zelf iets zoeken waar ze trots op kunnen zijn. Zoiets kan me echt bezighouden.
Van de week heb ik zoiets meegemaakt. Altijd als ik Tobi naar school breng maak ik een praatje met de andere ouders. De meeste ouders zijn wat ouder dan ik maar dat maakt niks uit. Meestal gaan die gesprekjes toch alleen maar over koetjes en kalfjes, maar er was een vrouw bij van ongeveer onze leeftijd die me iedere keer aansprak. Er was wel klik. We waren allebei jong en wisten allebei hoe het was om het wilde uitgaansleven op te geven om voor je kind te zorgen. Niet dat een van ons twee dat erg vond maar toch. Je snapt elkaar.
Maar goed, een paar gesprekjes later kwam de grote vraag. Zullen we een keertje wat afspreken? Nou vind ik het altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen en ik weet dat Mark er ook geen probleem mee heeft dus de datum werd geprikt.
We hadden afgesproken dat we het begin van de avond zouden doen zodat de kinderen niet later op de avond dreinerig zouden worden.
We hadden alles die avond klaar gezet. De grote tafel gedekt voor de volwassenen en een camping setje voor Tobi en Fadjar (zo heette hun zoontje) zodat ze tussendoor samen konden spelen en niet de hele avond bij de grote mensen aan tafel hoefden te blijven.
Toen de deurbel ging stonden we allemaal keurig in onze posities. Mark op de bank met zijn biertje, ik met een grote glimlach bij de deur en Tobi met zijn nieuwsgierige neus erbovenop.
Na het gebruikelijke handen schudden gingen we op de bank zitten. Het viel me meteen al op dat hun zoontje en Tobi niet meteen samen gingen spelen, maar dat hij tussen zijn ouders op de bank ging zitten. Tobi stond er wat verloren bij. Zo’n beteuterd gezichtje. Maar ik vond het niet mijn plek om hem te vertellen dat hij met Tobi moest gaan spelen.
Daar zaten we dan, op de bank. Hij in het midden met zijn handjes op zijn knieen en zo’n ernstig koppie. Ik kreeg echt medelijden met dat jong.
Het was weer net zoals wanneer mijn ouders vroeger tussen mijn vriendengroep zaten alleen nu was het met een kind tussen ons in. Ik weet niet waarom maar je voelt je dan toch om de een of andere reden geremd.
De man begon te vertellen over hoe ze zichzelf hadden gevonden. Hoe hij zich eerst liet afleiden door materiele zaken maar hoe hij nu was teruggekeerd tot zijn oerbron. Meteen zag ik Mark zijn gezicht vertrekken. Hij moet niks hebben van dat soort dingen.
Bij het eten kwam Fadjar bij ons aan tafel zitten. Ik vroeg hem nog of hij niet gezellig bij Tobi wilde zitten maar zijn ouders zeiden dat ze vonden dat je een kind net als een volwassen moest behandelen. Ik heb het maar zo gelaten en Tobi gevraagd of hij ook bij ons kwam zitten. Met veel morren schoof hij uiteindelijk aan.
Aan tafel begon het. Hun zoontje was een nieuwetijdsekind. Ik zag een spottende grijns om Mark zijn lippen verschijnen. Ik heb hem het hele diner scherp in de gaten gehouden om te voorkomen dat hij spottende opmerkingen zou maken. Daar is hij goed in. Meestal zo goed dat de ander niet eens doorheeft dat hij ze in de maling neemt.
Het jongetje begon op aansporen van zijn ouders te vertellen. Met een ernstig gezicht en ritmisch. Alsof hij het opdreunde. Over dat mensen door materiele verlangens afdrijven van hun oerbron en dat soort dingen. Met open mond keken Mark en ik toe. Tobi speelde verveeld met zijn eten.
Toen het jongetje stopte met praten en zwijgend verder ging met eten aaide zijn moeder met een trots over zijn hoofd.
‘En hij kan mensen heel goed doorzien. Hij voelt hun energie’ voegde de vader er met een even trots gezicht aan toe.
De hele avond hebben we zwijgend doorgegeten terwijl de ouders doorvertelden over hun eigen rol als begeleider van hun bijzondere zoontje.
Sorry, maar ik kan daar niks mee. Het enige dat ik kon doen was af en toe een blik op het jongetje werpen en medelijden met hem voelen. Zo jong, en dan al opgezadeld met de zware verantwoordelijkheid om op te treden als showpopje van ouders die op die manier iets willen compenseren ofzo.
Toen ze weg waren en we bezig waren alles op te ruimten begon Tobi die de hele avond had gezwegen, opeens te praten. ‘Mamma’ zei hij twijfelend. ‘Ik vond die mensen een beetje raar’ Mark bleef stil staan met een paar borden in zijn hand en glimlachte breed.
‘Dat heb je goed doorzien Tobi’ zei hij. Daarna keek hij op naar mij. ‘Hey, misschien is onze zoon wel een nieuwetijdsekind’