Wantrouwen

Soms word je wel eens gek gemaakt door alles wat er gebeurt in de wereld. Ik weet niet of er tegenwoordig meer gebeurt dan vroeger of dat je er gewoon meer van hoort maar soms krijg je echt het idee dat de wereld een gevaarlijke plek is en dat de mensen gevaarlijke wezens zijn. Dat zal eigenlijk wel meevallen maar als je de krant leest ga je toch op een gegeven moment wel wat anders denken. Op zulke momenten moet je er weer even aan herinnerd worden dat de mensheid zo slecht nog niet is.
Ik was afgelopen weekend samen met Tobi naar het park. Het was mooi weer en Tobi had weer wat overtollig energie dat hij kwijt moest. Mark was met zijn vader naar de bouwmarkt dus die kon niet mee.
Dus ik met Tobi naar het park. Eerst de eendjes voeren. Het is iets dat ik al met mijn ouders deed en daarom doe ik het nu weer met mijn zoon. En ook hij vindt het weer fantastisch. Sommige dingen zijn gewoon tijdloos.
Na de eendjes naar het speeltuintje. Een soort glijbaan met allerlei klimtouwen en een bruggetje. Ik liet hem alleen een beetje spelen terwijl ik vanaf de kant toekeek. Af en toe zwaait hij dan met een grote grijns als hij boven in de touwen hangt. Totdat mijn telefoon ging. Het was Suus. Ze had weer iets stoms gedaan tegenover haar nieuwe vlam en ik mocht haar er weer van overtuigen dat hij haar er echt niet om zou verlaten. Meestal blijf ik tijdens zulke gesprekken automatisch wel een beetje op letten maar dit keer droomde ik een beetje weg tijdens het gesprek. Toen ik met een zucht ophing, opkeek en glazig naar het klimrek staarde flitste het door me heen. Tobi was weg!
Meteen paniek. Wat als…. Of als….. Ik had beter moeten opletten. Als er iets gebeurd is, is het mijn schuld. Hoe ga ik dat Mark vertellen? Trut dat ik er ben!
Ik heb een halfuur als een kip zonder kop rondgelopen. Volgens mij heb ik echt wat mensen omver gelopen terwijl ik praktisch liep te janken. Ik werd wel vreemd aangekeken maar dat kon me op dat moment niet schelen.
Plotseling zag ik hem staan aan de hand van een wildvreemde vent. Het bloed bevroor in mijn aderen. Wat moest die viespeuk met mijn zoon? Je hoort het steeds meer. Van die goorlappen die niet met hun poten van kinderen af kunnen blijven.
Woest stapte ik erheen. Mijn gezicht stond ijskoud. Ik zou die viespeuk wel even de waarheid vertellen. Een vriendelijke glimlach verscheen om zijn lippen. ‘U bent vast de moeder van deze jongeman’ zei hij terwijl hij met een knikje van zijn hoofd naar Tobi wees. Even was ik van mijn stuk gebracht door zijn vriendelijke toon, maar meteen wist ik mijn kilte terug te krijgen. Je hoort wel vaker dat de ergste criminelen de vriendelijkste mensen lijken.
‘Kom Tobi’ zei ik koel zonder de man aan te kijken. Tobi maakte zich meteen los van de man, kwam naar me toe en pakte meteen mijn hand vast. ‘Ik vond hem bij de waterkant’ begon de man. ‘Ik dacht, ik neem hem mee voordat hij in het water zou vallen’ Ik knikte. ‘Dank u wel’ zei ik zo vriendelijk mogelijk. ‘Geen dank’ zei hij joviaal. Ik perste een glimlachje om mijn lippen. Ik geloofde hem nog steeds niet helemaal. Wat als ik hem niet gevonden had? Wie weet wat er dan was gebeurd? Zo’n man kan wel van alles zeggen.
‘Tot ziens dan maar’ zei ik en ik stak kort mijn hand op. De man groette terug. Ik draaide me om met Tobi aan mijn hand en begon van de man weg te lopen. Nog steeds ontdaan probeerde ik me te bedenken of ik er goed aan had gedaan om zo kortaf te doen tegen de man toen Tobi opeens begon te praten. ‘Mamma?’ zei hij met een dun stemmetje. ‘Ik vond die man een beetje eng’ Het schoot door me heen. Dus toch gelijk! Godzijdank vond ik ze op tijd.
‘Vertel eens waarom je die man zo eng vond’ begon ik terwijl ik stond te trillen op mijn benen. ‘Die meneer begon te schreeuwen toen ik de eendjes achterna liep’
Ik begon uit het niets keihard te lachen. Ik lachte alle zenuwen eruit en meteen om mijn eigen stomme gedrag en rare gedachten. Het was misschien wat ik nodig had om me weer te beseffen dat de mensen niet allemaal een bedreiging zijn maar dat de meeste juist willen helpen die weg te halen.