Het verleden.

Mensen zeggen altijd wel dat je het verleden achter je moet laten, maar soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Natuurlijk ben ik tevreden met het leventje dat ik nu heb. Ik heb een prachtige zoon, een schat van een man en een leuke baan. Maar soms wil ik wel eens weten hoe mijn lever eruit zou zien als bepaalde dingen anders waren gelopen. Of ik dan misschien niet nog gelukkiger zou zijn. Nu ik erop terugkijk denk ik dat het een kwestie is van dat ik eerder nooit afsluiting heb gehad. Nu pas, nu ik dat wel heb kan ik pas echt van mijn leventje genieten zonder de hele tijd die knagende ‘wat als?’ vraag.
Ik had net Tobi naar school gebracht en besloot even op mijn gemak wat boodschapjes te doen. Even langs de boekhandel om mezelf op het nieuwe boek van Khaled Hosseini te trakteren. Ik vond De vliegeraar al een prachtig boek, dus ik kon niet wachten om ook zijn nieuwste boek te lezen. Ik stond in de rij toen ik hem opeens vanuit mijn ooghoek zag staan. Eerst keek ik gewoon om me heen en plotseling bleef mijn blik op die hele bekende gestalte hangen. Nog een keer goed kijken of het hem echt was. En ja, het was hem echt. Na al die jaren stond hij gewoon een paar meter bij me vandaan de achterkaft van een boek te bestuderen.
Het is gek maar na bijna vijf jaar moest ik hem gewoon meteen weer aanspreken. Met weer diezelfde blosjes op mijn wangen.
Ik heb een tijdje een beetje iets met hem gehad. Dat klinkt misschien raar maar ik was tot over mijn oren verliefd op hem. Ik kwam hem af en toe tegen met het uitgaan of hij belde soms of ik langs kwam. Toen was ik nog gewoon vrienden met Mark en hij waarschuwde me dat hij me alleen gebruikte als hij zin had. Natuurlijk wist ik dat zelf diep van binnen ook wel, maar ik was zo verliefd dat ik die korte momenten van aandacht niet op wilde geven. Ik dacht er dan maar uit te halen wat erin zat. En Mark kreeg gelijk, plotseling was hij verdwenen zonder er iets over te zeggen of ook maar afscheid te nemen.
Ik heb het hem nooit echt kwalijk genomen. Ik wist al vanaf het begin waar ik aan begon en ik heb ook altijd het idee gehad dat hij echt niet doorhad dat ik eigenlijk gevoelens voor hem had. Waarschijnlijk dacht hij dat ik het net zo vrijblijvend vond als hij. En daar komt nog bij dat vlak nadat hij weg was Mark en ik echt iets kregen. Dus eigenlijk is het uiteindelijk alleen maar goed geweest.
Ik liep naar hem toe en tikte hem zachtjes op zijn schouder. Hij keek eerst verbaasd op en daarna weer die glimlach. Zoals ik die glimlach nog precies kende. Die twinkelende grote blauwe ogen, die kleine lachrimpeltjes. Dat heerlijke nonchalante jongensachtige. Ik kon niks anders dan verlegen naar de grond kijken. We raakten weer aan de praat alsof het een week geleden was dat we elkaar voor het laatst hadden gezien. En ik kon weer niks anders dan lachen en knikken.
Na een tijdje vroeg hij of ik meeging naar zijn huis. En ik weet dat het stom van me is en dat veel mensen zouden zeggen dat ik het nooit had mogen doen. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik het allemaal weer spannend vond. Misschien omdat ik het gevoel nog even bij me wilde dragen, maar ik besloot met hem mee te gaan. Op dat moment praatte ik het voor mezelf goed door het te zien als de ultieme test voor mijn relatie met Mark.
We kwamen in een klein soort van studentenkamertje. Meteen toen we binnenwaren begon hij een joint te draaien.
Hij vertelde me over dat hij twee studies had gedaan, maar dat het toch niks was geworden en dat hij net met een nieuwe studie was begonnen, maar dat hij dat eigenlijk ook niks vond. En dat hij meer vrijheid nodig had omdat hij niet beperkt moest worden door al die verplichtingen. En het enige waar ik aan kon denken terwijl hij vertelde was aan mijn inspanningen voor het opvoeden van Tobi, mijn succesvolle relatie en mijn baan waarvoor ik hard werk.
Uiteindelijk moest ik naar de wc. Toen ik terugkwam stond hij bij de deur naar de huiskamer op me te wachten. Hij keek me recht aan met een ernstige blik. Het enige dat ik kon doen was vragend terugkijken. Hij deed nog een stap mijn kant op en pakt de achterkant van mijn hoofd vast. Met gesloten ogen boog hij zijn hoofd naar de mijne. En plotseling, uit het niets begon ik heel hard te lachen. Echt een schaterlach. Hij stopte meteen zijn beweging en keek me met van die trieste ogen vragend aan.
Ik weet dat het zielig is, en hij had het eigenlijk ook helemaal niet verdient, maar het zag er opeens zo lullig uit allemaal. Net alsof hij een scène naspeelde uit een of andere chickflip.
‘Het is misschien beter als je gaat’ zei hij naar de grond turend toen ik eenmaal was uitgehinnikt. Ik knikte zwijgend en probeerde een serieus gezicht te trekken.
Toen ik de deur achter me dichtdeed kon ik maar een ding denken. ‘Ik laat nu het verleden letterlijk en figuurlijk achter me’